Aula Galicia

15 M na rede

2011-06-20T02:24:00.003+02:00

Fotografar o patrimonio

2011-03-07T20:28:00.002+01:00

Dende Arzúa Manolo Castro mantén varios blogs de fotografia do noso patrimonio cultural

Románico en Galicia, Castros de Galicia, Castelos de Galicia, todos eles con grande cantidade de fotografias de calidad. Podemos pasar tempo e tempo disfrutando desta recopilación visual do noso patrimonio. Como mostra a cabeceira da igrexa de San Pedro de Rebón en Moraña. Fotografia de Manolo Castro

O marmurio das ondas

2011-01-07T19:29:00.004+01:00

O autor deste blog aborda nos últimos post a situación política do nacionalismo galego nos anos 70

No Val de Nogueiras en Vila Real (Tras os Montes)

2010-11-06T23:31:00.004+01:00

No FDS de Faro de Vigo, 7 de novembro do 2010, Tere Grandín recomenda visitar a freguesia de Val de Nogueiras en Vila Real. Recollo un video do Santuario de Panóias.

A villa romana de Baños do río Caldo no Olmo dos Falsos Soños

2010-11-02T20:11:00.004+01:00

O post contén un video moi interesante para aprender máis sobre a arquitectura doméstica na Gallaecia e saber así como vivían, neste caso, as elites romanas. O video é produto do traballo de José M. Otero, profesor do IES San Tomé de Freixeiro e editor do blog Olmo dos Falsos Soños.

Galicia na Idade do Ferro

2010-06-08T20:10:00.006+02:00

Vista particular do castro do "Castro" de Vigo

No noroeste da Península Ibérica estase a formar neste momente o xermolo da cultura castreña sobre un importante substrato do Bronce final atlántico. En España pódese partir do substrato protocéltico definido a partires desa base cultural que supuso o Bronce final de Cogotas I, eses rasgos comúns son unha serie de elementos ideolóxicos que deixaron diversas pegadas de carácter filolóxico, lingüístico, epigráfico, relixioso, social, etc., o que provocou referenzas nas fontes por partes de autores clásicos coma Estrabón, Tito Livio, Appiano ou Hecateo, no caso dos teónimos. Ademáis atópanse pegadas coma, por exemplo, no plano social as asambleas de guerreiros semellantes á oenach irlandesa ou á ghilde xermánica, a hospitalidade coma institución e fratrías de orixe indoeuripea. Doutra banda, estarían as pegadas no plano militar que se atoparían en asambleas de guerreiros semellantes á oenach irlandesa ou a ghilde xermánica, a organización militar celta dos guerreiros; e no plano relixioso estarían os ríos mitolóxicos como o "Río do esquecemento", o Limia, ou a lagoa de Antela, a videncia baseada nos soños, no vóo das aves ou nas entrañas dos animais, as bandas de guerreiros infernais, sacrificios de prisioneiros, ritos ordálicos, tabús, altares rupestres, ofrendas a ríos e fontes, culto ás augas, cultos fisólátricos, culto ás penas ou lugares axiais ou agoirais, divindades das augas, fontes, ríos e lagoas, saunas, divindades da terra coma Reua, evidencias de hecatombes coma as que se documentan en inscripcións do tipo da de Cabeço de Fragoas, ademáis de sacrificios de purificación, etc. De todo isto hai numerosas evidencias testimonias na España céltica e moitas delas en Galicia.

Por outra parte no noroeste, por terras de Galicia, a cultura castrexa alcanza o seu apoxeo neste momento, despois dunha fase formativa que arrinca do Bronce final atlántica e a primeira Idade do Ferro. Os máis antigos poblados castrexos datánse, xa formados, cara o século VI a.c. e II a.c., sendo afectados despois polo proceso de romanización. Este proceso levouse a cabo en catro fases:

1- Castrexo I ou formativo, en pleno Bronce final atlántico (s. VIII-V a.c.).

2- Castrexo II ou de desarroio (s. V-I a.c.).

3- Castrexo III ou de apoxeo (s. I a.c. - I d.c.).

4- Castrexo IV ou castrexo-romano (s. I-IV d.c.), algúns ata incios da Idade Media.

Estes castros son poblados fortificados situados en elevacións de terreo, algúns defendidos por murallas pétreas e parapetos. As súas casas son de pranta circular u ovoide, aínda que a partires da romanización alternarán coas de planta rectangular, feitas con pedras careadas ou laxas de pizarra co teito lígneo.

A cerámica castrexa está xeralmente elaborada a man, de calidade moi desigual pero frecuentemente decorada con belos motivos xeométricos incisos, plásticos ou estampados. Igualmente notable é a súa orfebrería ás veces con certos rasgos célticos, así coma a súa escultura con temas antropomorfos, zooformos e elementos constructivos.

Aínda que se usa o ferro, os elementos metálicos son maiormente de bronce. As machadas, puñais, puntas de lanza, espadas, etc. constitúen o axuar dos guerreiros, nalgúns tipos de espadas poden apreciarse influenzas doutros grupos foráneos, sobre todo bretóns ou irlandeses.

Durante moito tempo pensouse co noroeste da península estivera illado, pero a aparición de cerámicas e obxectos exóticos coma cerámicas helénicas e fenicias, escarabeos exipcios ou espadas de anteas da tradición hallstática en contextos castrexos demostran que había rutas comercias cara o norte pola franxa costeira e cara o sur a través de Portugal.

Os castros máis importantes son os de Cameixa, Baroña, Borneiro, Troña, San Cibrán de Las, Castromao e Santa Tegra en Galicia, en cambio en Asturias destaca Coaña, e en Portugal Briteiros, Lanhoso, Monte Mozinho e Santa Luzia.

Aínda que o mundo celta galego non presenta connotacións tan claras coma na Celtiberia, xa que podemos decir que que a celtización galega é unha celtización incompleta que parece ser foito dun dinamismo histórico propiciado por este apoxeo da metalúrxia do bronce. Ademáis a súa celtización é máis tardía que a da Celtiberia, coa que comparte o substrato protocéltico. Pero apréciase en época castrexa en algúns rasgos coma o uso de materias típicamente célticos coma cascos, torques, espadas, adornos, motivos decorativos na cerámica e na arte, ou os etnónimos coma Céltici, que hoxe se mantén no caso de Céltigos ou nos topónimos en -briga, etc. Este proceso de celtización viuse interrompido polo de romanización, que sendo tamén tardío non foi menos eficaz.

Bibliografía: "Nociones de Prehistoria general" de Jorge Juan Eiroa, ed. Ariel.

Visita a Campo Lameiro

2010-05-31T17:27:00.017+02:00

O terreo, no cal se sitúa, está conformado por un relevo moi pouco contrastado pero moi movido, debido á afloración de pequenos outeiros e cuncas. Doutra banda o curso do Lérez ata Cotobade ten a maior concentración de grabados rupestres da Península Ibérica; son de filiación atlántica, e en menor medida nórdica, xa que os petroglifos galaicos diferéncianse en que mentres que nos da Fachada atlántica só hai motivos xeométricos, nos galaicos existe unha arte figurativa con esceas de caza guerra ou equitación, coma no mundo nórdico.

O "Gran Cervo" de Campo Lameiro

Esta arte amósanos un momento de cambio de mentalidade no xa o que importa non é o clan, senon que o protagonismo vaino ter un individuo que aparece portando armas coma puñais, machadas ou alabardas, armas que daban prestixio social ó seu portador.

Estos grabados están dispostos bordeando as cuncas orixinais da paixase, o tema destes grabados poden ser antropomorfos, zoomorfos, signos ou representacións do mundo material. No bestiario dos petroglifos galaicos aparecen representados moi poucas especies de cérvidos, case o único que aparece é o cervus elephas, que aquí é o rei do bosque. Aquí é representado copulando, cheirando os xenitais dos seus conxéneres o na compañía das súas femias e as súas crías, o resto das imaxes son bélicas ou de equitación. Neste contexto o cervo é un animal psicopompo, sendo interpretado segundo a teoría chamánica na que permitiría a viaxe dos humanos a mundos paralelos ou estados de conciencia alterada, cousa que non parece inverosímil debido a detalles coma que os cuartos traseiros dos zoomorfos penetran nas fisuras naturais da rocha.

Estes debuxos non eran distribuídos ó azar xa que o "Gran cervo"está no centro de tódalas figuras do conxunto de arte rupestre, aquí este cervo aparece ouveando coa cabeza apuntando ó ceo, mentres que os demáis machos representados aparecen coa cabeza baixa, reproducíndose así os comportamentos propios do periodo da berrea. Este cervo ten ata seis lanzas cravadas, ademáis de estar representado co ollo en paralelo coa boca, isto último é característico da zona do Lérez. Ademáis estes animais, polo que se desprende das representacións, aparecen moi ligados ós elementos circulares. Un detalle curioso é que o cervo leva un collar, xa que non é un animal doméstico, isto poderíase interpretar coma un método de control da poboación ó estilo dos sami.

Neste lugar márcase unha disociación entre a zona ritual e a non ritual. En Campo Lameiro dátase a presenza humana desde 8000 anos, nun entorno poboado de carballos e bidueiros; aquí os grupo humanos deforestaron o lugar para pastoreo, polo que decrece o pole arbóreo e medra o das gramíneas, polo que se comeza a erosiona-los outeiros, o que explica que nas zonas de déficit hídrico en verán hai pastos porque as cuncas son reservas de auga.

Os poboados á cota de paisaxe moi semellante con máis de doce cabañas. As vivendas presentan unha simetría fundamental cun valeiro do chan de 3´80 ou 3´90 m e recheo con pelouros de cuarzo cunha espiña central que medra cara arriba. Pola súa parte o chan tiña unha ofrenda de sílex, ademáis se estacas de carballo cada 60 cm ó redor do perímetro, as paredes estaban recheas de carballo, palla e pallabarro. Sobre os postes había unha cuberta de xesta sobre pértigas, mentres que sobre o chan había un leito de fento sobre o porían as súas peles. Na época do II milenio existe unha estructura de habitación de once metros de longo.

Ademáis pódense apreciar moitos buracos de poste que non conforman nada.

No contorno de Campo Lameiro está a Pedra da Serpe, é dos poucos petroglifos que teñen tradición oral. A serpe é un animal tectónico vinculado ó mundo subterrráneo e á fecundidade no mundo.

Bibliografía: visita guiada a Campo Lameiro por José Manuel Rey García.

A Europa das linguas

2010-04-30T01:32:00.001+02:00

Na sección mapas predefinidos. Esta páxina permite busqueda por linguas e por Estado

Gladiadores en Vicus: obradoiro práctico

2010-04-23T17:20:00.004+02:00

A vida dos gladiadores pode ser reconstruida a través dun práctico obradoiro no que aprendemos quen se facía gladiador, como se adestraba, que comía, que armas usaba e como loitaba. Todo da man dun adestrador chamado Lillus Maximus. Podes consultar aquí o Caderno do obradoiro de gladiadores.

Unha villa romana en Vicus

2010-03-05T16:28:00.003+01:00

Aquí está un novo vídeo de Xosé Manuel Otero sobre a villa romana de Toralla. Non deixedes de visitala.

O xacemento do Castro de Vigo. Unha aposta pola didáctica da historia de Galicia

2010-03-03T15:27:00.004+01:00

O xacemento do Castro de Vigo ten dende agora unha nova cara moito máis amable que permite a comprensión didáctica do mesmo. Podedes velo neste excelente vídeo de Xosé Manuel Otero.

2010-02-27T21:37:00.005+01:00

A canle de Xoan Arcodavella

2009-12-23T02:28:00.004+01:00

O cambio climático dende Galicia

2009-12-20T01:24:00.000+01:00

2009-12-15T14:27:00.000+01:00

2009-06-01T14:40:00.003+02:00

No faro de Vigo atopamos unha noticia que nos informa da falla de protección do nos patrimonio cultural, neste caso o tráfico pesado que pasa a rentes das igrexas románicas de Santiago de Bembrive e San Salvador de Coruxo

liña de Sal no Museo do Mar en Vigo

2009-06-01T14:34:00.000+02:00

Xacementos romanos en Galicia

2009-06-01T14:30:00.000+02:00

Xacementos Romanos En Galicia

View more OpenOffice presentations from mbarral18.

A relixiosidade na prehistoria (Historias de Galicia)

2009-05-06T11:28:00.002+02:00

Nacións europeas sen Estado

2009-05-06T11:10:00.002+02:00

Vigo 1:50.000 na cartoteca do IGN

2009-04-24T02:07:00.003+02:00

Terras do Sil

2008-12-19T23:14:00.002+01:00

-Minuto 00:56 Introducción sobre o río Sil ( arredores, morfoloxía, vexetación, etc... ) -Minuto 06:10 Vila de Casaio -Minuto 07:09 Pena de Trevinca -Minuto 09:05 FOSAS DE VALDEORRAS -Minuto 13:40 Vila do Barco -Minuto 14:26 Vila da Rúa -Minuto 15:34 Cabeza de Manzaneda -Minuto 17:08 Terras de Quiroga -Minuto 18:43 CANÓNS DO SIL -Minuto 20:09 Agripatia Sacratia -Minuto 22:04 Riveiras do Sil -Minuto 23:07 Vila de Trives -Minuto 24:14 Vila de Castrocaldelas -Minuto 25:38 Terras de Lemos -Minuto 28:23 Monforte de Lemos Achega do blog de Genma

Vigo:Os xacementos arqueolóxicos por parroquias.

2008-12-18T01:07:00.009+01:00

A páxina de patrimonio de Rafael Ojea. A paxina de información do Concello de Vigo

As runas

2008-12-17T03:14:00.002+01:00

Cando estaba Odin intentando adquirir a sabedoría suprema, quedouse cego. Enton, decidiu sacrificarse colgándose do fresno sagrado. As pólas desta árbore cubrían o ceo de todo o mundo e as súas tres raíces sumerxíanse na terra: unha no Universo dos Deuses, a outra no mundo dos xigantes de xeo e a última no mundo dos mortos. Pasou nove días colgado sen comer e sen beber, entón recibiu as runas, a linguaxe segreda do mundo. A partir dese momento recobra a vista, observando as cousas doutra maneira. Adquirindo a clarividencia. As runas están formadas por vintenove símbolos. Son: Feoh, Urz, Thorn, Ansur, Rad, Ken, Gyfu, Win, Haegl, Nied, Is, Ger, Ewoh, Peorth, Eolh, Sigel, Tyr, Beorc, Eh, Man, Lagu, Ing, Daeg, Othel, Ac, Aesc, Yr, Iar, Polvo.

Fontes

Libro "Símbolos celtas" (Cuadernos de Urogallo)
Tirada de Runas

O alfabeto Oghámico

2008-12-17T03:05:00.002+01:00

O "alfabeto oghámico" son sinais de orixe desconocido, consistentes nunha liña vertical cunha serie de muescas tranversais, a cales poden ser horizontais ou inclinadas. Era un alfabeto sagrado, empregado soamente polos druidas nas súas ceremonias e no seus ritos. Atopáronse gran cantidade de inscripcións en pedra escritas neste alfabeto. A lenda atribúe a súa invención o deus Ogma, deus da elocuencia e da escrita.

Fontes

As invasións bárbaras

2008-12-15T20:59:00.000+01:00

O blog de Sta. Eulalia de Bóveda

2008-12-15T00:48:00.006+01:00

Nas proximidades de Lugo, é unha construción de época tardo-romana. De planta rectangular, destaca no seu interior a piscina e a bóveda de canón decorada coa técnica do fresco. Na portada sobresae un pórtico con columnas in antis e a porta culmina nun arco de ferradura. Na actualidade templo cristiá dedicado a Sta. Eulalia; mais ¿que función tivo no final da época romana? Lugar de baños, ninfeo, espazo de culto do priscilianismo. No blog de Sta. Eulalia sosteñen a hipótese do culto a Cibeles romana, a Rea grega, deusa da fertilidade, creadora das almas e defensora dos malos espíritos. A piscina interior explicaríase así polas necesidades do rito asociado a Cibeles o taurobolium, rito iniciático pagá de carácter purificador.

Fontes

Internet

O Tea, Mondariz

2008-12-13T13:59:00.007+01:00

Fonte:

Internet

Fotografia de Galicia, Maria Sanjiao

Penedos da Pasarela e Traba, novo espazo protexido

2008-12-11T23:36:00.004+01:00

O horóscopo celta

2008-12-11T22:50:00.002+01:00

As árbores e os bosques foron símbolos da vida e protección da astroloxía celta, e en torno a ela desarrollouse a súa cultura. Os druidas crearon un horóscopo protector ligado as fases da lúa. Os bosques representaban as catedrais para os druidas, e eran o lugar onde levaban a cabo os seus rituais. O poder dos deuses encontrábase en cada unha das árbores, e en consecuencia cada árbore consagrábase a un deus ou simbolizaba unha virtude. Da mesma forma, asociouse un nome, unha propiedade e unha árbore a cada lúa. En total, o horóscopo estaba composto por 21 árbores. Estas eran: oliveira, carballo, bidueiro, haxa, abeto, álamo, arce, avellano, carpe, castaño, cedro, ciprés, fresno, higuera, manzano, nogueira, olmo, piñeiro, salgueiro, serbal e tilo.

Fontes

Horóscopo celta

O Yule, 21 de decembro

2008-12-11T22:45:00.004+01:00

A segunda festa máis importante para os celtas é o Yule. Celébrase o 21 de decembro. É neste día onde se separa a metade escura do ano, da metade luminosa. Á mañá seguinte ó amanecer, o Sol elévase un pouco máis alto e cada día quédase máis tempo no ceo. A noite do Yule é a máis longa do ano, e espérase o renacemento do Rei Roble, o Deus Sol, o Creador da Vida, que tiña como misión calentala Terra xeada e coidaba as sementes protexidas durante o outono e o Inverno no seu interior. Esta festa celta coincide cronoloxicamente coa festividade cristiá da Navidade. As dúas celebracións comparten características comúns, como a proclamación da paz, da armonía, do amor, da felicidade. Tamén a decoración dos fogares con acebo e cunha árbore adobiada con cores vermellas, verdes, douradas, amarelas, etc… O Yule é unha festa familiar, chea de esperanza e amor. Fontes

O Yule

O clima oceánico ou Atlántico

2008-12-11T19:37:00.001+01:00

O clima oceánico ou Atlántico caracterízase por temperaturas suaves e fortes chuvias a causa da proximidade do océano, é propio das zonas templadas con dinamimo de correntes mariñas e ventos. As precipitacións son abundantes e están ben distribuídas aínda que cun máximo hibernal

Os invernos non son moi fríos nin os veran moi calurosos.

Tamén teñen clima oceánico outras comunidades autónomas como son, Asturias, Cantabria, País Vasco, asi mesmo como Fracia e países do noroeste europeo.

Nesta imaxe pódese apreciar que o anticiclon das azores (anticiclón dinámico) fai que o clima de verán en galicia sea seco, soleado e caluroso. Excepcionalmente tamén pode exercer a súa influencia no outono e na primavera e incluso no inverno.

FONTES:

Internet:

galipedia

O embalse de Eiras

2008-12-11T19:36:00.000+01:00

Tras o sequía do pasado outono, o embalse de Eiras,(O nome Eiras ven dun pobo que quedou baixo as augas do encoro) situado no concello de Fornelos de Montes leva dous meses e medio o 100% da súa capacidade, segundo indican os partes publicados por augas de Galicia. Concretamente, dende mediados do pasado mes de marzo o encoro atópase o límite da súa capacidade, sendo o último boletín do pasado 2 de xuño, no que se confirmaba esta situación. Al últimas choivas de maio deixaron unhas imaxes curiosas, xa que debido a gran cantidade de auga a presa veuse obrigada a abrir as comportas superiores, prodúcindo unhas cataratas espectaculares, e soltando unha gran cantidade de auga o río Oitavén o seu paso polo concello de Soutomaior. non hai moitos meses nos que o nivel do encoro era preocupante, no pasado outono e durante o mes de decembro cando o encoro rondaba a metade da súa capacidade, e incluso se chegou a plantexar a posibilidade de comenzar con determinadas restriccións de auga, fundamentalmente na cidade de Vigo e nalgunhas poboacións do seu arredor, que dependen directamente do abastecemento de auga procedente deste encoro.

Actualmente abastece de auga potable a Vigo e maior parte da súa metrópole, Cangas, O Porriño, Redondela, Mos, Baiona entre outros. FONTES:

Os Ancares Bercianos

2008-12-11T19:33:00.004+01:00

Os Ancares Bercianos (tamén coñecidos, anteriormente, como os Ancares Leoneses), é como se denomina ao conxunto de vales inmediatos á Sierra de Ancares situados dentro da comarca do Bierzo, (provincia de León, Comunidade Autónoma de Castilla e León, España).Situados ao oeste e ao noroeste da rexión natural do Bierzo, son vales de montaña.Percórreno os ríos Ancares (e os seus afluentes o río Cuiña e o Miravalles, Burbia e Cúa. Ríos trucheros.

Os cumes alcanzan casí os 2.000 msnm. Destacar o Píco Miravalles (1.969 msnm) e o Pico Cuiña (1.987 msnm). O Pico Tres Bispos (1.795 msnm) reúne unha condición especial: no seu pico divídense as diocesis de tres bispos (o de Astorga, o de Lugo e o de Oviedo).Geomorfológicamente os materiais que forman os vales son pizarra, cuarcita e granito.Foi nomeada, recientemente, Reserva da Biosfera.Hai gran abundancia de castiñeiros, haxas, carballos, tejos, acebos, alisos, abedules, capudre, avellano e chopos, entre as árbores.Abundan o corzo e o jabalí, entre as especies máis grandes xunto coa fauna habitual do noroeste español. A poboación de lobos, abundante no pasado, volveu a recuperarse. Aínda poden observarse urogallos, ciervos, ginetas, raposas, e ata gatos monteses e algún oso. Os seus ríos trucheros teñen gran fama entre os pescadores.Sobresale unha construción tipica que é a palloza.

Fontes:

Internet: http://es.wikipedia.org/wiki/Los_Ancares_Bercianos

2008-12-10T18:51:00.002+01:00

Photo du dolmen de Axeitos.

Le préhistorien J.M Vázquez Varela, en s'appuyant sur des données climatiques (diagrammes poliniques) soutient qu'il y eut une agriculture cérèalistique 5000 av-JC, au commencement du phénomène mégalithique. Le terme mégalithisme se réfère à la construction de grands monuments funéraires composés de pierres et qui peuvent être de différents types : - cercles lithiques ou cromlechs - menhirs, en Galice appelés "pedras fitas" -"mámoas, modias, medorras, medoñas" (sépulcres funéraires) Le mégalithisme se développe en Galice pendant le IIIème siècle avant J-C, conséquence d'un phénomène culturel trés étendu qui se diffuse dans les zones côtières de l'Occident européen. Les monuments les plus fréquents en Galice sont les sépulcres, qui se composent d'un tumulus et d'un dolmen. Les tumulus sont formés d'une couche de terre et de pierre de dimensions réduites ( entre 10 et 30 mètres de diamétre ) de forme circulaire ou ressemblant à de petites collines. C'est à l'intérieur des mêmes que s'effectuait l'enterrement. Ses sépulcres de types dolmeniques sont réparties de formes irrègulieres sur le territoire galicien, témoignant ainsi d'un habitat rural et dispersé. Ces témoins de l'époque mégalithique galicienne sont tous de tailles réduites en comparaison des différents sites que l'on peut trouver sur la côte atlantique, comme à Carnac, en Bretagne.

Sources : Wikipedia Site de Spanish Touch

Creación da Gallaecia

2008-12-10T18:40:00.002+01:00

A cohesión social e territorial definida polos celtas no territorio galaico manteríase durante toda a romanización. Unha importante aportación sería a infraestructura viaria composta de pontes e calzadas. Ao longo destas vías había mansións e estacións de descanso para as tropas, que foron a orixe de numerosas vilas. As vías principais eran catro e enlazaban as cidades fundadas por Augusto co resto dos dominios romanos. Estas tres cidades, Lucus Augusti (Lugo), Bracara Augusta (Braga) e Asturica Augusta (Astorga), quedarían unificadas baixo unha única provincia: Gallaecia. Foi durante esta época cando a Gallaecia alcanzou as suas máximas fronteiras, chegando polo oriente ata as fontes do río Ebro. A romanización da cultura galaica produciuse tamén na lingua e a relixión. Aínda que na lingua o sustrato gaélico orixinal acabaría disolvéndose no latín, mantivéronse as raíces de topónimos e antropónimos. No caso da relixión, o fenómeno foi o contrario.

Fonte:

1. Internet

Wikipedia

Ancares, foto da páxina de Jesús Marzoa

2008-12-08T01:10:00.004+01:00

O encoro de Eiras

2008-12-06T19:48:00.000+01:00

O encoro está situado no concello de Fornelos de Montes. O nome Eiras vén dun pobo que quedou baixo as augas do encoro.Os ríos que abastecen son o Río Oitaven e o Río Verdugo. Construído nos anos 7o, a súa capacidade e de 22 hm3. Actualmente abastece de auga potable a Vigo e maior parte da súa metrópole, Cangas, O Porriño, Redondela, Mos, Baiona entre outros.

Fontes:

Internet:

embalse

fornelos

O mito do Apóstolo

2008-12-04T20:03:00.001+01:00

A principios do século IX, durante o reinado de Alfonso II, o Casto comeza a espallarse a noticia de que nos confíns de Maía un ermiño e mailo bispo Teodorimo descobren o sepulcro de Santiago o Maior.

A parte da certeza ou non de tal feito, xeralmente crese que foi unha invención interesada, esta descoberta permitiu a aparición dun novo centro de peregrinación para a cristiandade occidental e motivou o crecemento do núcleo urban máis importante da Galicia medieval.As razóns que explican esta inventio son tanto de carácter relixioso como político. No tocante ás razóns relixiosas, a vixencia da tese da “dispersión apostólica”, recollida no Beato de Liebana, como predicación en Hispania de Santiago o Maior. O obxectivo do Beato era reclamar unha orixe apostólica da igrexa cristiá do norte de Hispania fronte a igrexa toledana de carácter “adopcionista”. A inventio de Santiago tivo enormes consecuencias para a articulación do espazo galego. Fontes:

Bibliografía

Villares, R; Historia de Galicia, ed.Galaxia, 2002

2008-12-03T19:11:00.004+01:00

Galicia ocupa o extremo noreste da península Ibérica. Limitada ao norte e oeste co Océano Atlático,o sur con Portugal e ao este coas provincia de Zamora, León e Asturias.

Cunha extensión de 29435 km2, comprende as provincias de: A Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra, estas están divididas en comarcas. A costa ten unha lonxitude de 1.500 km por mor das rias, isto fia posiblie este fenómeno , o pico mais alto esta Peña Trevinca ( 2124m) . A altitude media do ondulado territorio galego non supera a da peninsular causada pola situación elevada da meseta castelá.

Blibliografia

wikipedia

galipedia

Evolución da Gallaecia

2008-12-03T19:06:00.000+01:00

Unha vez finalizados os enfrontamentos bélicos, iniciouse unha fructífera romanización que prolongaríase durante os seguientes catro séculos, iniciándose oficialmente entre os anos 64 e 70 cando Vespasiano converte en pobo romano aos 451.000 gallaicos. Desta forma, os castros transformaríanse nas villaes e a poboación incorporaría as novas tecnoloxías, como a arquitectura, a agricultura baseada no arado, o Dereito romano ou a minería. Neste último aspecto cabe destacar o sistema de extracción de metais denominado ruina montium, que consistía en excavar túneles nos montes, polos que se introducía de golpe a auga de embalses preparados ao efecto, reventando o monte e rescatando augas abaixo os minerais valiosos (específicamente, o ouro).

Fonte:

1. Internet

Wikipedia

O Castro de Chano

2008-12-03T18:44:00.007+01:00

O Castro de Chano atópase situado o val de Fornela, dentro do parque natural de Ancares. Nel pódese atopar os restos dun antigo poboado pertencente á cultura castrexa do noroeste. Consta de 16 edificacións de forma circular construídas con pedras de lousa, con muros de até 4 metros, e unha anchura de 60 centímetros. Cada edificación estaba dividida en habitacións mediante pequenas elevacións ou espazos abertos. No centro de cada unha atopábase un vasar sobre o que se apoiaba o poste de sujeción da cuberta.

Fontes:

Internet: blog de turismo do Bierzo

A Vexetación de Galicia

2008-12-03T18:42:00.007+01:00

A vexetación en Galicia depende de tres factores fundamentais, o chan, o clima e a acción antrópica. O chan depende da natureza da roca, en Galicia e maioritario o granito. Nas rexións que aflora o granito teñen o chan pobre, sin embargo nas depresións o chan e bo para a agricultura, que poden ser chan areosos ou arcillosos.
O granito abunda nas rexións montañosas donde suele ser habitual nas ladeiras abancadas para o aproveitamento agrícola. Unha explotación de granito preto do noso entorno é As canterias de granito de O Porriño.

O clima é chuvioso e templado, que é bo para as especies típicas do bosque caducifolio.

A causa do transformación da vexetación e a acción antrópica.

As de árbores que predominan en Galicia son: o pino que é autóctono, o eucalipto, o robre que é especie dominante, o carballo, entre outras.

Sin embargo, máis da cuarta parte do espazo galego esta ocupado por matorrais, debido a degradación do bosque. Nela predominan o toxo, as silvas entre outros.

FONTES:

Internet:

Monte Medulio

2008-12-01T19:59:00.002+01:00

As esporádicas expedicións romanas non conseguían internarse máis en territorio galaico, sendo a única significativa a de Publio Licinio Craso. Xulio César foi designado Propraetor da Hispania Ulterior. No ano 61 a. C. retoma o avance cara o norte, penetrando na rexión lusitana situada entre os ríos Tajo e Douro, e de forma personal conduce unha incursión marítima que arrivaría a Brigantium. Non obstante, o interior do territorio galaico continúa unha resistencia que recrudécese na súa última etapa durante a campaña de César Augusto entre os anos 39 ao 24 a. C., da que sería o seu exponente máis significativo a batalla do Monte Medulio, na que os últimos guerreiros resistentes suicidáronse durante o sitio. Aínda hoxe a situación xeográfica do Monte Medulio é controvertida.Uns sitúano no concello de Lena ou no Picu Cervera, en Asturias.Outros cerca do Bierzo. Sen embargo Pulo Orosio sitúano cerca do Miño. Tamén o xesuíta Eutimio Martino sitúao na Serra de Peña Sagra, en Cantabria. Isto impediría a declaración da Pax Romana ata o ano 23 a. C., se ben a resistencia proseguiría nas áreas fronteirizas astures e cántabras ata o 19 a. C.

Fonte:

1. Internet

Wikipedia

As castañas no Magosto

2008-11-20T19:47:00.006+01:00

Dende o paleolítico o ser humano alimentábase de castañas, de feito, esta era a base da alimentación campesiña. Cá chegada dos prodúctos de América (Millo e Patacas) a castaña foi perdendo importancia. O magosto celebrase con motivo da recolleita dos froitos e como agradecemento a dita recolleita dende o 1de novembro ata o 11 de novembro. A tradición do magosto remontase ata a época celta. A importancia da castaña segue a prevalecer hoxe en día, sobre todo en Galicia, onde en moitas cidades, cando as castañas estan listas para comer, podense atopar moitos postos de castañeiras. Unha receita tradicional galega feita con castañas: TARTA DE CASTAÑAS Precisamos: - 500 gr. de castañas. - 400 gr de fariña de trigo. - 6 ovos. - 300 gr. de azucre. - Dúas culleres de levadura. - Raidura de limón. Elaboración: Batemos os ovos co azucre e a raiadura de límon. Engadimos a fariña ca levadura. Despois engadimos as castañas moídas e mesturamos todo ben ata que quede unha pasta consistente. Untamos un molde con margarina para que a masa non se nos pegue, botamos a mestura e a metemos no forno a 150º durante uns 30 minutos e xa está, lista para degustar.

Fontes:

O magosto

A castaña

A lenda de Sabeliña, Proendos, Sober.

2008-11-20T19:43:00.006+01:00

Esta lenda e propia dunha aldea, chamada Proendos; situada no concello de Sober,na comarca de Lemos, na provincia de Lugo.

Proendos é unha aldea pequena , adicada a gandería, agricultura e a produción de viño.

A lenda que vou compartir convosco contabama a miña bisavoa cando era pequena.

" Sabeliña era unha moza que vivía no pobo de Proencia e adicabase a gardar as ovellas da súa familia.

Sabeliña levaba, con moita frecuencia, as ovellas a pacer ó Nogueiral, sitio que lle gustaba moito, pois podia correr polos mosarellos que alí había.

Un bo día, xogando por entre as hedras dos mosarellos, aparecéuselle unha fermosísima señora de cabelos dourados, e pediulle que a peiteara. A moza quedou abraiada pola beleza da muller.

Sabeliña peiteou e peiteou aqueles cabelos dourados con gran agarimo, pois nunca vira un cabelo tan bonito. En pago, a señora que era unha moura, meteulle algo no mandil á moza, dicindolle que non mirase o agasallo que lle fixera ata chegar á casa.

Sabeliña, non puido aguantar a curiosidadee, cando ía de volta e pensou que a moura non podía vela, abriu o mandil e viu que alí só había carbóns.

Sabeliña estaba desexando chegar ça casa e contarlle á súa nai a cousa tan rara que lle pasara. pero cando lle estaba explicando o que lle pasara, decatouse de que no fondo do mandil había un anaco de carbón que se transformara nunha pebida de ouro, polo que decidiu voltar ó Nogueiral onde se lle aparecera a moura.

Sabeliña ía temerosa, non sabía se voltaría ver a fermosa muller, ou se aquelo era cousa de encantamento.

Ó achegarse ó mosarello, sen que Sabeliña o advertira, saiu a moura, agarrou a Sabeliña e desapareceu con ela para dentro...

Os familiares de Sabeliña preocupados pola tardanza da rapaza saíron a buscala. Ó chegaren ó Nogueiral, preto dos mosarellos chamaron por ela: Sabeliña, Sabeliña... Pero dun dos mosarellos saíu unha voz que lle decía:Sabeliña, Sabelón, derretida en aceitón, Sabeliña morta é por unha deda dun pé." Fontes:

Folleto asociación de veciños de Proendos

Boletín nº 1 Verán de 1999

O Castelo Templario

2008-11-19T19:14:00.003+01:00

O castelo de Ponferrada atópase situado nun outeiro que domina o río Sil desde 60 metros de altura, ao borde dunha meseta, no municipio de Ponferrada, provincia de León. Ocupa unha extensión de 8.000 metros cadrados. Atópase no cruce do Camiño de Santiago entre León e Villafranca. O castelo de Ponferrada foi orixinariamente un castro preromano e despois unha cidadela romana que asolada no século IX, foi desde o XI reconstruida e fortificada. Considérase un dos castelos máis representativos da vida do Temple e un dos modelos da arquitectura militar de máis fermosa silueta. Consta dun gran recinto poligonal con dobres e triples defensas formando barbacanas, torres, estancias e un gran patio baixo ou albacar. Está realizado con diversos materiais como tapial, muro de cal e canto, mampostería, sillería, etc... É propiedade do Concello de Ponferrada, e destinase a usos culturais e recreativos, e ás visitas turísticas.

Fontes:

Internet:

castelos

As Médulas

2008-11-19T19:09:00.003+01:00

As Médulas, situadas xunto ao pobo do mesmo nome, atópanse enclavadas na Comarca do Bierzo, na provincia de León, é un entorno formado polos restos dunha antigua explotación mineira de ouro da época romana. O enorme traballo de inxeniería realizado para a extracción do mineral supuxo unha gran destrucción do medio ambiente, pero deu como resultado unha paisaxe grandiosa e espectacular de terras vermellas, perfectamente integrado coa vexetación de castiñeiros e robres, que foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1997.

Fontes: Internet :lago sumido

Les pétroglyphes

2008-11-19T18:57:00.005+01:00

Nous connaissons comme pétroglyphes, l'ensemble des gravures rupestres à l'air libre. En Galice, il existe une grande varièté de formes que les professeurs Antonio de la Peña Santos et J. M. Váquez Varela ont réuni sous la forme du cadre suivant ci-dessus. 1.-Cupules 2-.Combinaisons circulaires 3.-Spirales 4.-Labyrinthes 5.-Animaux 6.-Anthropomorphiques 7.-"Idoliformes" (en forme d'idole) 8.-Armes 9.- Carrées 10.-Autres motifs En Galice, la majorité des pétroglyphes sont formées de groupes de cupules et de combinaisons circulaires.

Bibliographie :

-De la Peña Santos, Antonio "Los petroglifos gallegos. Grabados rupestres prehistóricos al aire libre en Galicia", Cuadernos del Seminario de estudios de cerámica de Sargadelos, Ed. do Castro, Sada, 1979 (en Galicien seulement) . Liens pour plus d'informations : Site de Spanish Touch

Informe ríos galegos 2007

2008-11-19T01:37:00.005+01:00

Na procura de información sobre as Gándaras de Budiño, pasamos por Ríos galegos ,unha páxina web para quedarse e dende alí podemos ler o Informe Ríos galegos 2007 (A imaxe é do autor da páxina Ríos galegos)

conventus bracarensis

2008-11-19T00:56:00.001+01:00

O Conventus bracarensis con capital na cidade de Bracara Augusta (Braga), capital da Gallaecia romana tiña como linde segura cara o Sur o curso do río Douro, que marcaba a raia coa provincia da Lusitania.

As lindes setentrionais, son menos coñecidas, mais abranguía posiblemente, a parte meridional das provincias de Pontevedra e de Ourense. O río Sil sería o límite co conventus Lucensis e cara o este, o río Navea, afluente do Sil, sería a divisoria a respeto do conventus asturicensis, quedando as actuais comarcas de Viana e o Valdeorras e parte de Trives dentro dos dominios conventuais de Astorga, na actualidade estes territorios dependen da diocese episcopal de Astorga da que tamén dependeu ata 1955 a comarca de Quiroga. Os Tras-os-Montes e parte da actual provincia de Zamora, formarían parte do conventus bracarensis. (imaxe do Castelo de Braga) Fontes:

División eclesiástica de Galicia

2008-11-19T00:42:00.002+01:00

Medulio: o Norte contra Roma

2008-11-15T10:42:00.003+01:00

¿Como coñecer o extraordinario encontro entre a cultura castrexa a e romana e valorar as nosas orixes mais antigas? Unha boa forma pode ser lendo a novela histórica Medulio. O Norte contra Roma, Noia, Toxosoutos, 2005.

Esta novela recrea as guerras de cántabros, ástures e galaicos contra o invasor romano e a súa heroica resistencia final no mítico Medulio. A través do cántabro Laro e do galaico Camalo o lector sumérxese nos costumes e a civilización do Norte de Hispania. Pero tamén se presenta a visión romana da conquista por medio dos recordos do mozo Décimo Xunio Bruto. Dous mundos moi diferentes (ou non tanto) que aportan cada un os seus mitos e a súa forma de ser e que configuraron a partir de entón as características do Norte. Roma impuxo a súa visión do mundo, certamente civilizadora, pero non puido acabar totalmente co que xa existía. Podes atopar unha completa guía didáctica da mesma en castelán aquí.

Obradoiros sobre a escrita e a numismática dos romanos na aula

2008-11-14T11:47:00.003+01:00

O estudo da civilización romana, tan importante para Galicia xa que dela ven a nosa lingua, pode abordarse tamén de xeito práctico por medio destes obradoiros que levamos a cabo no IES San Tomé na materia de Latín de 4º de ESO, pero que poden servir para outros moitos niveis. Un aborda de xeito práctico a escrita do alfabeto en letra rustica romana e outro traballa coas moedas gregas e romanas e a súa pegada na nosa cultura.

O caderno de traballo para o obradoiro de moedas pódese descarregar aquí. (en castelán)

O himno

2008-11-13T20:04:00.005+01:00

FONTES:

Bibliografia:

PIRÁMIDE DE POBOACIÓN

2008-11-13T19:51:00.008+01:00

En base á proxección demográfica máis pesimista os nenos entre cero e 19 anos serán un 10%menos, isto implicará unha perda de poboación pese a que nos últimos anos experimentou un certo reponte grazas a un lixeiro incremento da natalidade e a chegada de emigrantes. Por outra parte polo contrario a poboación xubilada dentro de nove anos crecera un 7.4%, polo que o estado español debera abonar 44.500 pensións máis.Sen embargo os traballadores que poderán garantir o benestar serán menos, pois a poboación en idade de traballar diminuirá o 11.4%,unha porcentaxe que se traduce en case147.500 galegos menos no grupo de poboación activa, segundo o ige. Fontes

Blibliogafia

Instituto nacional de estaditica INE

AS MIGRACIÓNS

2008-11-13T19:49:00.001+01:00

Foron os miles de homes e mulleres que tiveron que abandona-la súa terra, ben por razóns económicas ou de traballa, ben por motivacións políticas, os que asentar as bases do que é hoxe o galego no mundo. Esta migracións tiveron varias fases, a primeira comezou no século XVIII, cando miles de galegos saíron a traballar como xornaleiros cara as terras andaluzas, casteláns e portuguesas. Entre 1860 e 1936 localízase a meirande parte dos fluxos da poboación galega con destino a Cuba, Arxentina e Brasil. Esta emigracion era maiormente masculina,deixando aquí mulleres e nenos, nesta fase calculase que máis de medio millón de persoas deixaron a súa terra. Trala Guerra Civil péchanse as fronteiras á emigración durante uns anos, -agás aos exiliados políticos-, pero xa na década dos cincuenta hai unha nova vaga migratoria cara cara Arxentina e, un novo destino Venezuela. Asi mesmo comeza a emigración galega a centroeuropa , así como as grande zonas industriais de España Fontes:

Internet

Wikipedia

L'arrivée des Celtes

2008-11-12T19:17:00.002+01:00

Au début de l'Âge de Fer un nouveau peuple arriva au Nord de la péninsule ibérique : les Celtes . D'aprés l'écrivain López Cuevilla la nouvelle culture se mélangea avec les élèments autochtones de la région donnant origine à ce que nous connaissons aujourd'hui comme "a cultura castrexa" ( la culture des "castros", places fortes distruibuées de façon irrégulières sur le territoire galicien, et qui sont typique de ce même territoire). Pendant l'histoire récente de Galice, il y eut de nombreuses discussions au sujet de la venue des Celtes depuis le nord et le centre de l'Europe ( hypothése défendu par les membres de Xeración Nós ) ou si cette culture fut la conséquence de la sédentarisation des peuples nord-ibériques. Même si "a cultura castrexa" commença en VI avant.JC et disparut en VI aprés.JC avec l'arrivée des Romains, un grand nombre de ses vestiges à put nous parvenir au travers des fouilles archéologiques et des écrits gréco-romains ( des auteurs comme Avienus , Strabon et Pline l'Ancien). Malgré ces différentes sources, les informations sont trop peu nombreuses, et ces conclusions sont souvent le fruit de conjectures basées sur les différentes sources de l'Antiquité, et des découvertes archéologiques. Sources :

Periodo romano

2008-11-12T19:03:00.008+01:00

Ao acabar as Guerras Cántabras, incorporouse con parte dos novos territorios á provincia de Lustiania Ulterior, para pasar máis tarde á Tarraconense. Nese momento, a Gallaecia estaba formada por Lucensis e Bracarensis. En 214 Antonino Caracalla creou a provincia Hispania por división da Tarraconense. Isto suporá que aos dous conventos galaicos añadiuselle o Asturicensis. A mediados do século IV a xa provincia Gallaecia vería incrementado o seu territorio cun novo convento, o Cluniacensis. A comezos do século V a Gallaecia foi ocupada polos suevos e os alanos. Estos bárbaros estableceron reinos en territorio romano a través de pactos co poder imperial. O rei suevo Hermerico firmou un foedus co Imperio mediante o cal se convertía en federado de Roma, ocupando a provincia de Gallaecia e aceptando ao Emperador como o seu superior. A parte occidental da Gallaecia foi para os suevos e a oriental correspondeu aos alanos. Enfrentados ambos, Hermerico foi derrotado polos alanos nos montes Nerbasos. Con elo, a antigua Gallaecia chegou o seu fin. O reino suevo quedaría restrinxido á Galicia actual, o norte de Portugal e extremo occidental de León, en tanto que o resto de territorio quedou baixo dominio visigodo ou das propias elites hispanorromanas. Fonte: 1. Internet Wikipedia

San Fructuoso de Montelios,

2008-11-10T01:25:00.005+01:00

San Fructuoso (656-665). San Jerónimo de Real, Braga, (Portugal). Vistas exteriores y planta original del edificio. Imaxe e planta atopado en Enseñ-arte.

Fontes:

Internet

Enseñ-arte

Concello Fornelos de Montes

2008-11-07T18:07:00.004+01:00

O concello de Fornelos de Montes está situado na provincia de Pontevedra.

Limita polo norte cos concellos de Pontecaldelas e A lama, ao sur con Mondariz e Covelo, ao leste con Leiro ( provincia de Ourense) e ao oeste con Soutomaior e Pazos de Borbén.

As coordenadas xeográficas 42º 22´ 25´´ Norte, 42º 17´ 07´´ Sur, 8º 19´ 00´´ Leste e 8º 31´ 20´´ Oeste.

É o concello situado máis ao interior da Área Metropolitana viguesa, presentando altitudes que oscilan entre un mínimo de 90 metros no Oeste, na parroquia de Calvos ao pe do curso do río Oitavén, e os 1.059 metros.

Fontes

Internet:

A comarca do Bierzo

2008-11-06T19:59:00.003+01:00

O Bierzo é unha comarca de Castela e León situada na Provincia de León. A súa capital, como centro administrativo, é o municipio de Ponferrada. A comarca do Bierzo é a única que se atopa recoñecida por lei no territorio de Castela e León. A sé do Consello Comarcal está en Ponferrada. Comprende 38 municipios. Limita ao leste e ao sur con León, polo norte con Asturias, e polo oeste con Galicia. O máis característico da comarca, se miramos a súa orografía, é a súa forma característica de olla, derivada por estar rodeada por montañas e cunha altura máxima que rolda os 2.000 metros de altura. A lingua predominante é o castelán, pero con importantes influencias do galego e do dialecto leonés. O uso do galego e do leonés no uso cotián teñen sortes dispares, aínda que ambos gozaron dunha recente revitalización a través do labor de distintas asociacións que promoven o seu uso e estudo, sendo, o idioma galego o que amosa maior pulo .

Priscilianismo

2008-11-06T19:45:00.005+01:00

A súa teoría relixiosa é máis coñecida polas refutacións das que fora obxecto que pola súa exposición sistemática. Foi un movemento relixioso caracterizado polas tendencias ascéticas e rigorosas e un forte matiz anti-social, que aspiraba a unha reforma interior da Igrexa. Estas ideas comezaron a espallarse no último terzo do século IV, e axiña foron adoptadas polos bispos e presbíteros de Lusitania, Gallaecia e posteriormente das Galias, da que foi en Galicia onde máis arrizou esta interpretación rigorista da doutrina cristiá. Estivo considerado este movemento como herexía e a Igrexa oficial tentou condenalo Priscilianismo en varios concilios.

Fontes:

Bibliografía:

Villares; R. Historia de galicia, ed. Galaxia, cidade de edición Vigo, 2002

Gallaecia

2008-11-06T11:54:00.004+01:00

Gallaecia foi orixinalmente o nome co que os romanos identificaron ao territorio situado no extremo noroccidental da Península Ibérica habitado por pobos indoeuropeos de lingua céltica denominados galaicos. Anos despois da culminación da conquista romana, coa nova división administrativa de Diocleciano, estivo formada polos conventos Lucensis, Bracarensis e Asturicensis. Co tempo, no século IV, a Gallaecia chegou a incluír o antigo conventus cluniacenesis, abarcando así todo o norte de Hispania. Independentemente da evolución territorial asociado a dito nome, este acabaría por derivar en lingua española ata nomear a actual Galicia, a pesar de non corresponderse ao antigo territorio romano.

Fonte:

Internet

Wikipedia

O ESCUDO GALEGO

2008-11-05T18:46:00.001+01:00

O escudo de Galicia presenta, sobre un campo azul, un cáliz de ouro cunha hostia de prata e sete cruces recortadas do mesmo metal. O primeiro escudo que representou as armas do Rei de Galicia recóllense nun harmonial do século XX, onde simplemente aparecía o símbolo eucarístico cun copón, que a finais do século XVI, convértese nun cáliz cunha hostia enriba; logo rodeouse de seis cruces que acabaron sendo sete para identificarse coas sete cidades do reino. En 1972 a Real Academia Galega adoptou en sesión plenaria o modelo definitivo deste símbolo que hoxe é o considerado oficial. O escudo de Galicia esta composto por: un cáliz de ouro sumado a unha hostia de prata e co fondo en cor azul, acompañado de sete cruces, tres en cada lado en unha no centro do xefe, o timbre, coroa real cerrada, que é un circulo de ouro, con pedras preciosas, composto por oito floróns de follas de acanto (visibles cinco) , interpoladas de pérolas, e das súas follas saen candasúas diademas sumadas de pérolas que converxen nun mundo de azur, co semimeridiano e o ecuador de ouro, sumado de cruz de ouro. A coroa, forrada de gules ou vermello.

FONTES:

Internet:

Xunta

Samhain, unha das festividades celtas

2008-10-31T12:13:00.000+01:00

Os celtas teñen catro importantes festas, chamadas "sabbats". Son o Samhain, o Imbolc, o Beltaine e o Lughnasad. O máis importante é o Samhain, que é o último día do calendario celta. Celébrase o trinta e un de outubro. Neste día conmemórase o recordo dos mortos. Dícese que durante este día a liña que separa o mundo dos vivos e o mundo dos mortos faise máis fina e éstes volven coas súas familias para celebrala festa. É un momento de reflexión e de meditación sobre o que aconteceu no ano anterior: as mortes de familiares ou amigos, discusións etc...

Neste día celébrase, tamén, a morte do Deus celta que logo renacerá na festividade de Yule. Representa o fin dun ciclo e o comezo de outro. Tamén é o mellor momento para a adivinación, para averiguar o que vai acontecer no seguinte ano. Para rematar, cabe dicir que a festividade do Samhain evolucionou nunha nova festa chamada Halloween. Fontes:

Internet

Samhain

Festividades celtas

A TAXA DE PARO

2008-10-30T20:06:00.004+01:00

A actual crise económica está a provocar o aumento do desemprego no noso país. A taxa de paro da comunidade galega se situará de media no 2008 no 8.5% e aventuran un un pico dun 9.5% a final do ano.Os poderes públicos poñen como obxectivo preferente promover a creación de traballo. O avellantamento da poboación, temos un saldo vexetativo negativo, provoca unha taxa de actividade menor que no resto do Estado. Deste modo a poboación de máis da 16 anos na idade de traballar medrou tan só na última década no 4.5% fronte ao 12.4% de España, Por sexos,a taxa de actividades dos homes e o penúltimo peor dato por autonomías e no casa das mulleres a taxa de actividade feminina situouse dous puntos por debaixo da media nacional. Por ámbitos territoriais ,a provincia de Ourense sitúase no penúltimo lugar de todas as provincias de España no referente a taxa de actividade. O emprego nos últimos dez anos medrou a metade que a media nacional e ademais con menores salarios. En concreto a taxa da temporalidade é do 33.1%fronte o 31.6% de España. a ocupación dos xoves non medrou, polo contrario diminuíu nun 0.7% Fontes

Blibliografía

Documentado no "El Pais"

A ORIXE DA BANDEIRA GALEGA

2008-10-30T19:44:00.001+01:00

O caso da bandeira Galega -branca e azul-, a súa orixe é moderna, unha creación do século XX.

A primeira bandeira coñecida que simboliza a Galicia era completamente branca;no seu centro podía leva-los elementos do escudo (copón, cáliz e cruces) en cor ouro. Sen embargo, ben por confusión , ben intencionadamente, a partir dos comezos deste século foi empregada como bandeira de Galicia a que era bandeira da Comandancia de Mariña da Coruña, unha bandeira branca cunha banda azul en diagonal.

O éxito desta insignia foi grande e, en moi poucos anos, foi adoptada como símbolo case unicamente aceptado. Nesta aceptación tiveron un destacado papel as sociedades de emigrantes galegos en América, por canto fixeron dela o símbolo da súa patria de orixe.

Fontes:

Bibliografia:

Ana Romero. CC.SS. Xeografía e Historia, ed.Bahia, 1997

Dúas épocas celtas

2008-10-29T12:22:00.003+01:00

Dentro da cultura celta atópanse dúas idades, a Hallstatt e a La Tène. A primeira data arredor dos século VIII e V a.C. e foi nesta época cando apareceu a primeira diferenciación social. Existía unha clase dirixente que controlaba ó resto da sociedade. Esta clase estaba formada por grupos guerreiros que se foron impoñendo aos demais. Coñécense polo nome de “príncipes”, e estes e as súas familias, os guerreiros e os servintes vivía en residencias fortificadas, rodeadas de murallas. Mentres, o pobo habitaba as aldeas. La Tène apareceu no século V s.C. e rematou coa romanización. Nesta época desaparecen os príncipes e aparece o xefe e unha caste de guerreiros son os dominantes. Trátase dunha época de expansionismo celta, invaden Macedonia, Tracia, Inglaterra e Irlanda. Aparece un novo asentamento: a oppida, máis grande e situados en lugares estratéxicos para mellor control do territorio. Fontes

Internet:

Os celtas

Prisciliano

2008-10-27T19:44:00.008+01:00

Xa a finais do século III e principios do IV aparecen varios testemuños da presenza de comunidades cristiás no amplo territorio da Gallaecia romana.

O mellor indicio da progresión do cristianismo en Galicia, e deste esplendor cultural, o representa a figura de Prisciliano, e o desenvolvemento do priscilianismo. Non está probado que Prisciliano nacera en Galicia, algúns autores din que procede de Mérida. Chegou a ser bispo de Ávila. Pero logo tivo que escapar para as Galias, onde foi perseguido e decapitado, na cidade de Tréveris no ano 385. Os seus seguidores o consideraban un mártir. O perfil que deixaron del, o definían como unha persoa instruída, fachendosa e de boa familia. Fontes:

Internet

Galipedia

A conquista de Galicia

2008-10-24T18:29:00.010+02:00

A cohesión social e territorial da cultura castrexa explica a extraordinaria resistencia dos galaicos á dominación romana, que se prolongou durante máis dun século cando esta xa se extendía polo resto da Hispania.

Así constátano diversas crónicas, como as de Orosio, que conta cómo no ano 137 a. C., o Praetor Décimo Xunio Bruto iniciou unha campaña de castigo debido as continuas incursións bélicas e de saqueo celtas na área romana lusitana. Por esta campaña, na que houbo de enfrentarse con 60.000 gallaicos no río Duero, volveu a Roma convertido en heroe, polo que foi chamado 'Gallaicus'. Nese mesmo ano, as lexións romanas chegarían ao río Limia, que ao identificalo ao río Lethes da mitoloxía romana, sólo puido ser cruzado cando o Praetor chamou polos seus nomes aos seus soldados para demostrar que non había perdido a memoria. O avance hacia o norte deteríase ao ano seguinte ao chegar ao río Miño, onde os gallaicos provocaron o repliegue romano cara o sur. Fonte: Internet Wikipedia

As rías

2008-10-24T18:18:00.009+02:00

A ría é un dos posibeis accidentes xeográficos que forma a desembocadura dun río no mar ou océano. É un grande estuario formado a partir dun val costeiro mergullado; este valeno que se atopa non ten orixe glaciar, o que basicamente diferencia a ría do fiorde.

En Galicia existen: As Rías Baixas, as Rías Medias e as Rías Altas.

RIAS BAIXAS:

Ría de Vigo,
Ría de Pontevedra,
Ría de Arousa,
Ría de Muros e Noia,
Ría de Corcubión,
Rías de Baiona
Ría de Aldan.

RÍAS MEDIAS:

Ría de Camariñas,
Ría de Corme e Laxe,
Ría do Burgo,
Ría de Betanzos,
Ría de Ares,
Ría de Ferrol,
Ría de Cedeira
Ría de Ortigueira.

RÍAS ALTAS:

Ría de Barqueiro,
Ría de Viveiro,
Ría de Foz
Ría de Ribadeo

Fontes

- Internet:

Wikipedia

A orixe da verba Galicia

2008-10-23T19:54:00.005+02:00

Galicia ven do substantivo Gallaecia , deriva de callaici, xentilicio que denominaba a unha das tribos da península antes da chegada romana. Na época romana Gallaecia está dividida en tres conventus: o conventus bracarensis ca sede na cidade de Braga, o conventus asturicensis, con capital na cidade de Astorga e o conventus lucensis, dirixido dende cidade de Lugo. A maior parte de Galicia actual corresponde os territorios do convento lucense de época romana.

Fontes:

Bibliografia

Villares,R. Historia de galicia, ed.Galaxia, Vigo, 2002

O paleolitico superior

2008-10-22T19:04:00.009+02:00

O Paleolítico superior ou Epipaleolítico (ata 8.000 a.C). O clima frío e húmido explica os habita nos abrigos penedosos, como o descuberto en Muras, (Vilalba Lugo). As pezas líticas atopadas, máis pequenas e talladas sobre silex, amosan unha capacidade técnica superior. Os restos de ocre, suxiren a posibilidade da existencia de pintura mural ou corporal, pero tampouco hai indicios de que estes abrigos naturais fosen empregados como hábitat estable. Dedicados aínda a caza e a recolección, supoñemos a existencia dunha sociedade de carácter igualitario e obrigado nomadismo. No mesolítico, período transitorio co neolítico, nas comarcas costeiras, a práctica intensiva do marisqueo, permitiría unha menor importancia da caza como medio de vida e unha maior especialización laboral.

Fontes:

-Bibliografia

-Romero Masíá, A.; Galicia.CC.SS Xeografía e Historia, A Coruña, Baía edicións, 1997.

SOMOS 2.783.000 HABITANTES,

2008-10-22T19:02:00.007+02:00

A nosa terra ten unha poboacion 2.783.000h de todos estes só o 2.9% son estranxeiros, un dos índices menores do Estado . As súas dimensión son de 2.9574 km2 tendo una densidade de poboación 93.6 hab/km2. Galicia ten unha das taxas de mortalidade máis alta de España. O aumento da taxa de mortalidade está vinculado ao avellantamento da nosa poboación. Polo contrario tanto a taxe natalidade seguen sendo das máis baixas de España. No terrritorio galego pódense advertir dúas galicias. Unha costeira, que vai desde Ferrolterra ata a fronteira lusa na que habitan dous terzos da poboación galega e produce o 75% da riqueza do país e outra de interior fundamentalmente rural e envellecida. Fontes:

Bibliografía

Instituto Galego de Estatística

Instituto Nacional de Estadística

Romanización

2008-10-20T19:31:00.004+02:00

Coñécese como romanización o proceso polo que os territorios conquistados polo Imperio Romano ían adoptando os costumes, técnicas, relixión e finalmente idioma destes. O comezo de romanización de Galiza adóitase datar na expedición de Décimo, o Gallaico, e o seu fito de atravesar o río Lethes ou do olvido (o Limia). Porén, o noroeste peninsular non ficou integrado inmediatamente no mundo romano. Ao longo do século I foise estabelecendo un comercio, principalmente nas costas, ao que acompañaron varias expedicións militares (Craso, Perpenna, Xulio César), de maneira que cando Augusto emprendeu as Guerras Cántabras, o noroeste era xa unha simple base de operacións. O noroeste peninsular foi organizado sobre a base do sistema pre-existente en populi e castella. Fontes:

Internet:

Historias siglo XX

Bibliografía:

Romero Masía, A. "Galicia CC.SS Xeografía e Historia, Baía Edicións, A Coruña, 1997

A Real Academia Galega

2008-06-14T14:21:00.003+02:00

En 1895 constitúese a comisión xestsora para a creación da Academía Galega, a partir da asociación Folklore Gallego, presidida por Emilia Pardo Bazán, logo ela mesma será académica fundadora.Folklore Gallego. O 12 de outubro de 1905 preséntanse os seus estatutos no Goberno Civil para a súa aprobación polo Ministerio de Instrucción Pública. O 30 de setembro de 1906 reúnese formalmente a Real Academia Galega no salón da Reunión Recreativa e Instructiva de Artesanos. Ramón Villar Ponte, historiador e outro dos promotores da institución destaca o papel do mundo societario da emigración na creación da Academia. A Sociedade de Beneficencia dos naturais de Galicia da Habana, xa nomeara a Rosalia (1873) e a Murguia (1877) como socios de honra. Por iniciativa de Curros Enríquez e Fontenla Leal créase na Haban a Asociación Iniciadora e Protectora de la Academia Gallega, que prolonga o vínculo privilexiado do núcleo cubano coa nova institución. Na primeira etapa a academia foi presidida por Manuel Murguía (1906-1923). É neste período c cando mitifícase a figura de Rosalia, que contrasta co cuestionamento da figura de Murguía ao fronte da institución. No ano 1906 a academía dótase dunha publicación propia, o Boletín da Academia Galega. A segunda etapa da Real Academia Galega (1923-1936), estivo condicionada polo baleiro que deixa a figura de Murguía, e sucedéronse na presidencia Andrés Martínez Salazar (1923), Francisco Ponte Blanco (1923-1926), Eladio Rodríguez González (1926-1934) e Manuel Lugrís Freire (1934-1935). Despois da morte de Martínez Salazar a academia entra nun proceso de perda de vitalidade que foi criticada dende amplos sectores do nacente nacionalismo político. A presidencia de Manuel Lugris, que coincide co nomeamento de académicos de Castelao e Antón Vilar Ponte apuntan a revitalización da academia truncada polo alzamento do 36. Durante o primeiro franquismo a RAG permanece nunha situación de semiclandestinidade (1942-1977) presidencia Manuel Casás Fernández (1942-1960) e Sebastián Martínez Risco y Macías (1960-1977). Fontes

Internet:

Xunta de Galicia, Diario da Escola M.D.G. IES de Melide

Galipedia

Real Academia Galega

Sobre o último xuíz do Couto Mixto (Artigo de Xosé González Martínez no Faro de Vigo)

2008-06-07T18:13:00.005+02:00

Ver mapa más grande

Romería das Pascuillas a Virxe da Franqueira

2008-06-06T20:11:00.004+02:00

Brañas

2008-06-05T20:41:00.001+02:00

Alfredo Brañas Menéndez naceu o 11 de xaneiro de 1859. Estudou dereito en Compostela, e mentres escribía no xornal El Porvenir de Antonio Toledo Quintela. En 1881 volta a Compostela desde Cambados, alí colabora co novo xornal de Toledo Quintela El Libredón ademais de traballar de avogado. Brañas comeza a relacionarse nos círculos católico-tradicionalistas de Compostela. Ó xornal El Libredón é substituído por El pensamiento Galaico, pero acaba deixando o xornal polo seu carlismo declarado desta publicación. Exerceu de catedrático de dereito natural en Oviedo e de economía política en Santiago de Compostela.

En 1889 publica en Barcelona o estudo El Regionalismo. Estudio sociológico, histórico y literario, que tivo unha grande eco entre os rexionalistas cataláns. Ó ano seguinte bríndanlle unha homenaxe en Santiago que supón a primeira xuntanza dos galeguistas de xeito unitario. Nese mesmo ano participa na fundación da Asociación Regionalista Gallega (ARG), que terá coma voceiro ó xornal La patria gallega, no que Brañas fala por vez primeira de Galicia coma unha nacionalidade. En 1891 desfaise o ARG tras unha discusión entre a sección liberal do partido, liderada por Murguía, e a sección conservadora, liderada por Brañas. En 1892 Brañas acude ó investimento de Murguía coma bibliotecario da universidade de Santiago, aquí encárganlle a Brañas redactar as Bases generales del regionalismo y su aplicación en Galicia, onde presenta un modelo práctico de descentralización.

O rexionalismo de Brañas baseábase no catolicismo e o historicismo na medida en que lle servía para exisí-las liberdades antigas aproveitando para arremeter contra a industrialización, o liberalismo e o capitalismo, esixindo ó mesmo tempo o rexurdimento dos gremios.

Morreu en 1900 e está soterrado no Panteón de Galegos Ilustres.

Internet:

galipedia

Fundación Alfredo Brañas

Sempre en Galiza

2008-06-03T17:57:00.010+02:00

O texto está divido en cinco apartados: adro, libro I, libro II, libro III e libro IV.O "Adro" reune 14 capítulos que se publicaran co título de "verbas de chumbo" na revista A Nosa Terra. A súa temática ten coma eixo o posicionamento de Castelao dentro do Partido Galeguista que contrastaba cas teses doutro dos principais ideólogos do partido, Vicente Risco.

O "Libro I" foi escrito entre 1937 e 1938, este céntrase na realidade de Galicia coma nación e na resolución do problema político de Galicia. No mesmo tamén repasa o posicionamento dos diferentes grupos políticos, as vantaxes dunha república federal e a historia do Galeguismo e do Estatuto do 36.

O "Libro II" elaborouse en 1940, consta de 26 capítulos está marcado polo afastamento político de Castelao das forzas republicanas do Estado pola súa posición ante o estatuto de autonomía galego.

O "Libro III" contén 35 capítulos e expresa agora un posición política máis pragmática, posibilista e neste caso de cooperación cos republicanos españois, xa que na fase final da II Guerra Mundial, o obxectivo común das forzas políticas leais á república era provocar a caída do ditador Franco .

Por último está o "Libro IV", ensaios de Castelao entre os anos 1947-48 engadido na segunda edición de 1961 nos que defende o federalismo como solución política. No primeiro dos 7 capítulos co compóñen está o discurso "Alba de Groria", pronunciado no "Centro Gallego de Buenos Aires" o 25 de xullo de 1948.

Internet:

Galipedia

Os maios

2008-05-31T17:39:00.005+02:00

Imaxe: extraída de absolutourense

Explicación detallada no blog de Galicia Espallada desta festa popular de grande tradición sobre todo no sur de Galicia

A romaría das Pascuillas a Virxe da Franqueira.

2008-05-30T23:31:00.006+02:00

A romaría das pascuillas a virxe da Franqueira celébrase este ano día 12 de maio, coincidindo coa chegada da primavera e o día de Pentecostes.

Nela destacan as flores e a gran devoción dos distintos pobos das comarcas do Condado e de A Paradanta que peregrinan cara o santuario dos montes da Paradanta.

Os romeiros, días antes, preparan os seus tractores decorándoos co maior número de flores. O luns coa primeira luz os devotos reúnense nas igrexas para coller os pendóns, estandartes, a cruz parroquial e coa compaña do patrón ou a imaxe da Virxe de maior devoción. Esta celebración convoca miles de peregrinos que realizan ofrendas a Virxe como símbolo da paz, irmandade, o amor e a lembranza dunha tradición que sobrevive o paso do tempo grazas os nosos antepasados.

Algunhas das parroquias do Condado que realizan culto seguindo unha ruta semellante son : Lira, Santiago de Oliveira, San Lorenzo, Mondariz, San Máteo, Guillade, Uma, San Pedro, Batalláns, Covelo e outros. Estes camiñan polos prados ata encontrarse en Mouriscados ( Campo de Mouro) coa Virxe do Perpetuo Socorro a que lles sauda e despide. A franqueira ten como ritual,que a virxe atopada sea a encargada de recibir e despedir as imaxes. Neste bicanse as cruces e saúdanse cos pendóns.O rematar os peregrinos continúan o longo camiño cara o seu fogar acompañados de música e a alegría de tódolos devotos. .Unha vez chegado a Franqueira mais de 60 imaxes colócanse o redo da igrexa para venerar á Franqueira .Algúns dos ritos da Franqueira foron obxecto de estudo de Ramón Cabanillas, outros son máis recentes, como o que di que debes pasar debaixo da imaxe tres veces e pedir un desexo. Internet: Galipedia Imaxes: Andrea Vidal Cuiñas

Castelao

2008-05-26T20:41:00.017+02:00

Alfonso Daniel Manuel Rodríguez Castelao naceu en Rianxo o 30 de xaneiro de 1886. En 1895 vai á Pampa coa súa nai, onde o seu pai establecera unha pulpería en Santa Rosa de Toay, o negocio prosperou o sufieciente para que de volta a Rianxo Castelao puidese estudar medicina en Santiago, onde se licenciou en 1908. Debutou en Madrid no II Salón de La Caricatura nese mesmo ano. Os seus debuxos mostran a Galicia agraria, caciquil e emigrante, acompañados de textos breves e agudos cun punto de vista crítico e realista ademais de cunha ollada humorística. Tivo unha dilatada presenza na prensa periódica da súa época. Así publicou dende os inicios en A nosa Terra e na revista Nós, pero tamén fixo multiples colaboracións nos xornais: Galicia Moza, O barbeiro Municipal, Mi tierra, La Voz de Galicia (B. Aires), Suevia, El Sol (Madrid), El Pueblo Gallego, El Faro de Vigo, El Parlamentario(Madrid), La ilustración gallega y americana (Madrid), Suevia (B. Aires), Nueva Galicia, Nova Galicia, Bohemia (La Habana).

Coma escritor Castelao escribe tódalas súas creacións narrativas antes de 1936, comezou con relatos curtos que foron xuntados en libros coma "Retrincos", "Cousas", o conto "Un ollo de Vidro. Memorias dun esquelete", "Os dous de sempre", "Atila en galiza"... ata chegar a colección de ensaios curtos "Sempre en Galiza". Coma autor teatral so fixo un obra "Os vellos non deben namorarse", onde enfoca ó teatro non so desde a perspectiva do interese literario do texto senón que tamén contén descricións moi pormenorizadas do vestiario, as escenas e as caricaturas dos personaxes.

Nacionalista que chegou a liderar o Partido Galeguista durante a Segunda República, parlamentario en Madrid durante o proceso de elaboración do Estatuto de autonomía do 36 e logo referente principal do nacionalismo no exilio durante a primeira etapa do franquismo

Morre no sanatorio do Centro Gallego de Buenos Aires o 7 de Xaneiro de 1950. Deúselle un enterro solemne no mausoleo do Centro Gallego no cemiterio da Cacharita. Aínda que o réxime franquista ordeou silencia-lo acontecemento en España, logo da morte do ditador o cadaleito de Castelao foi trasladado ó Panteón de Galegos Ilustres de San Somingo de Bonaval en Santiago de Compostela, cerimonia que se converteu nun acontecemento de protesta do nacionalismo de esquerda.

As Encrobas

2008-05-24T02:05:00.004+02:00

As Encrobas nos blogs:En Zerovacas, No blog de Perfecto Conde

As Encrobas na rede: en Vieiros

Na Galipedia: Moncho Valcarcel, o cura das Encrobas

A cova céltica

2008-05-23T17:55:00.006+02:00

Lugrís deixou escrito "Aquela Cova foi a miña universidade libre (…) na que se afirmaron o meu amor e a miña decisión a favor da patria dos galegos"

A Cova Céltica era unha xuntanza na librería de Uxio Carré Aldao na Coruña, na rúa do Rego, na que se xuntaron os membros máis importantes da etapa rexionalista. Un dos promotor desta reunión foi Manuel Murguía, que defendía na súa historia de Galicia a orixe celta do pobo galego. Este celtismo da historia de Murguía fixo que Celso García de la Riega, que polo contrario presentaba a Manuel Lugrís Freireos gregos como pais fundadores, denomínase aos eruditos que se reunían na coruñesa rúa do Rego, os de Cueva Céltica, mais os así chamados tomaron por bo o nome e o asumiron con orgullo e así pasou á historia. A Revista Gallega de Galo Salinas, serviu de voceiro deste selecto grupo de intelectuais galeguistas. Frecuentaron as reunións na que se debatía sobre todo acontecer vida cultural galega entre outros Uxio Carré Aldao, Manuel Murguía, Andrés Martínez Salazar, Francisco Tettamancy, Xosé Pérez Ballesteros, Evaristo Martelo Paumán, Salvador Golpe Varela, Florencio Vaamonde Lores, Eladio Rodríguez González,Manuel Lugrís Freire, Galo Salinas, Xosé Baldomir. A historia da xuntanzas da Cova estivo moi vinculada á creación da Real Academia Galega, da que foron membros os máis destacadas tertulianos da Cova.

Internet: Galipedia

" O Coto da Vella" milagrosa aparición da Imaxe

2008-05-22T23:48:00.001+02:00

O “Coto da Vella” esta situado nos altos da Franqueira, neste lugar atópase unha imaxe en pedra da Virxe, a que os crentes lle ofrecen flores e lle dan esmolas. É unha das devocións mais senlleiras de Galiza e o norte de Portugal e está considerada polos historiadores como unha das imaxes marianas máis antigas de toda Galiza. Unha das lendas sobre esta imaxe e que foi milagrosamente atopada por unha muller que paseaba o gando, a cal viu resplandecer algo, o achegarse atopou a figura que posteriormente foi froito de litixio entre os habitantes da Franqueira e o das sachas. Así, tomaron a decisión de montar a figura nun carro de bois, indo estes cos ollos vendados e co xuramento de realizar a ermida no lugar no que parasen. Coincidindo cunha fonte que pertencía a feligresia da Franqueira, o que antes era o mosteiro dos Monxes Beneditinos. Actualmente na igrexa da Franqueira atopase unha imaxe da virxe colocada encima dun carro de bois e na que os debotos deberán pasar tres veces por debaixo facéndolle unha ofrenda e pedíndolle un desexo.

Castelao político

2008-05-22T21:05:00.003+02:00

Castelao adhiriuse á Liga de Acción Gallega en 1912 e pode considerarse como o seu primeiro feito de militancia expresa. Catro anos despois fúndase As Irmandades da Fala á que se une e ademais participa na Asamblea Nacionalista onde os representantes das Irmandades subscribiron un programa de redención nacional; por primeira vez os asambleístas declaranse nacionalistas e non rexionalistas e reivindican a autonomía integral da Nazón Galega.

A finais de 1930 constitúese o Partido Nacionalista Gallego e Castelao e Paz Andrade entre outros interviron no primeiro acto de propaganda, máis tarde participa nunha operación política histórica: a Asamblea convocada pola Federación Republicana Gallega para estudiar e redactar as bases dun Estatuto Galego.

Xa como lider do Partido Galeguista a actividade de Castelao para levar as suas últimas consecuencias xurídicas e políticas ó feito do plebiscito autonomista durará toda a guerra e toda a época que sobrevivirá. A guerra civil española e a dictadura franquista oblígano a exiliarse, e dende Arxentina, baixo a presidencia do Centro Gallego de Buenos Aires , desarrolla un vasto, constante e indiscutido maxisterio da galeguidade, por medio de conferencias, artículos, conversacións e polo seu libro "Sempre en Galiza" que é considerado, con razón, a biblia do galeguismo.

Esquema funcionamento dun muiño

2008-05-22T13:18:00.000+02:00

Pastoras castrexas

2008-05-20T02:04:00.004+02:00

Vía chuza chegamos a este video da galega

X. Mª Álvarez Blázquez, arqueologo de Vigo

2008-05-18T16:26:00.004+02:00

Con motivo do Día das Letras Galegas adicado este ano a Xosé María Álvarez Blázquez paga a pena recordar que foi quen atopou as estelas funerarias romanas que hoxe están no Museo "Quiñones de León". Agora mesmo hai no museo unha exposición sobre o noso autor na súa faceta de arqueólogo ata o 20 de xullo de 2008. Podedes ver aquí as fotos da sala de Arqueoloxía e aquí unha historia visual moi boa sobre a romanización de Vicus. Se queres coñecer a historia dunha familia romana que podemos reconstruir a través dalgunhas das estelas e practicar o teu latín descifrándoas (son moi sinxelas) preme aquí.

Murguia

2008-05-11T21:15:00.002+02:00

Manuel Murguía naceu o 17 de Maio de 1833 en Arteixo (A Coruña) , era fillo dun farmacéutico da Coruña, mudando logo a Santiago de Compostela. Estudou humanidades e farmacia a un tempo por desexo paterno. Abandou a carreira para dedicarse ó seu labor literario, neste tempo é asiduo do "Liceo de la Juventud" onde trata con Rosalía de Castro, Eduardo Pondal e Aurelio Aguirre entre outros. En 1854 publícase no álbume de Elena Avendaño a "Nena das Soidades", son unhas seguidillas que constitúen o primeiro texto en galego de Murguía. ó ano seguinte trasládase a Madrid e logo de tres anos casa con Rosalía de Castro. En 1859 retorna a Santiago de Compostela. Na década dos 60 adícase integramente ós estudos históricos, publicando en 1962 o seu "Diccionario de Escritores Gallegos", tres anos despois aparece o primeiro tomo de "Historia de Galicia" e o ano seguinte o segundo tomo. O segundo tomo da "Historia de galicia" está precedido dun discurso considerado coma a predra angular do nacionalismo galego conceptual, reinvindicando os dereitos históricos de Galicia. Cobrando así un relevo cada vez máis acusado no ámbito cultural galego. Dende 1859 residiu na Coruña, aínda que foron frecuentes as súas estadías en Simancas, na que dirixiu o seu arquivo. Tra-la "Restauración" de 1875 tivo que voltar a exerce-lo periodismo, aínda así convértese no máis respectado animador dos grupos de intelectuais que tentaban facer renace-la cultura autóctona. Proxectou a súa obra nos eidos da creación literaria, no da crítica e no da investigación. En 1885 é nomeado Cronista Oficial do Reino de Galicia e tamén nese ano morre Rosalía.A finais de 1890 nace a Asociación Rexionalista Galega da que é nomeado presidente, e dirixe xunto con Brañas "La Patria gallega", revista- voceiro da asociación. En 1905 fúndase a Real Academia galega tendoo a él coma presidente. Murguía falece o 2 de Febreiro de 1923 , na súa casa de rúa de Santo Agostiño da Coruña. Toda a labor feita foi para acada-la gran preocupación do seu espírito: O Rexurdimento de Galicia. Referencia na web: Galipedia

O Baixo Miño

2008-05-11T00:25:00.000+02:00

Extraído de Cultura Galega TV

- Serra do Faro de Avión: 3'30 - Vila de A Cañiza: 5'00 - Romería de A Franqueira: 5'30 - Vila de Arbo: 6'00 - Pesquerias: 6'30 - Val do Tea: 7' - Augas medicinais de Mondariz Balneario:8'30 - A Picaraña: 10'40 - Castelo de Vilasobroso: 11'30 - Vila de Ponteareas: 12'15 - Val de Salvaterra: 13'45 - Viño do Condado: 14'15 - Vila de Salvaterra: 15'15 - Covas de Dona Urraca, Salvaterra: 15'30 - Val do Lorouriña:16'15 - As Gándaras de Budiño: 17'00 - Vila de O Porriño: 18'30 - Canteiras de Granito de O Porriño :19'00 - Casa do concello de O Porriño de Antonio Palacios: 21'00 - Veiga de Tui: 21'30 - Vila de Tui: 22'30 - Casco vello de Tui: 23'30 - Parque natural de Parque Aloia: 24'40 - Val do Tamuxe: 27'00 - Muiños de Folón: 27'30 - Cultivos e viño de O Rosal: 28'30 - Serra de A Groba: 30' - Rasa litoral de A Guardia: 30'40 - Vila de Oia, mosteiro cisterciense:31'30 - Vila de A Guardia: 32'30 - Convento das Bietas, A Guardia: 33'40 - Castro de Sta Tegra: 35'00 - Miradoiro de Sta Tegra: 36'30 - Desembocadura do Miño: 37'

Premio que te pique un pollo

2008-05-10T22:03:00.000+02:00

Via paidovento nos chega o premio "que te pique un pollo" E aulagalicia premia a:

Dous blogs persoais que manteñen o primitivo espírito blogueiro: Leo e os seus ( gustábame moito tamén cando vivía nos EE.UU) e Paidovento , pola súas persoais maneiras de mirar a nosa xeografía e as nosas xentes, que nos fai estar atentos a onde eles van e ven.

E a tres blogs locais, xénero ao que estamos moi atentos e cada día apreciamos máis, aínda que hai moitos máis que tamén nos gustan, escollemos :

aquamlatam, sobre o vila de A Golada,

Guillade, parroquia de Ponteareas e

Lentille-existe, sobre este concello da comarca do Ribeiro

Carro de bois

2008-05-10T20:37:00.002+02:00

En celtiberia atopamos un foro sobre as distintas partes do carro de bois

Funcionamento do serradoiro dos Carranos

2008-05-07T23:29:00.017+02:00

Este serradoiro do concello de Covelo é unha lembranza da época preindustrial do rural galego. O conxunto do serradoiro fórmase con catro edificacións: primeiro apréciase un " sequeiro", almacén de madeira, unha pequena forxa e un pequeno almacén. O forno é o encargado da queima dos residuos da madeira e os rais transportan a madeira ata o interior do serradoiro. Estes serradoiros facían carros, armarios, banquetas eoutras utensilios. A auga do río Vixiáns é levada cara o serradoiro, no que se construíu un pequeno encoro para facilitar a recollida da auga, a cal é transportada por un canal con varias comportas. Estas comportas ábrense coa axuda dun " sacho " e o acceso faise mediante unha escaleira tallada na pedra. No tramo final, hai unha última comporta que permite abrir e pechar o paso da auga dende dentro do serradoiro. A noria recibe a auga e transmite o seu movemento ao conxunto de rodas e correas de transmisión, que posteriormente farán funcionar as máquinas (serra, torno e cepillo). Cando funciona a serra non poden funcionar o cepillo e o torno, xa que só unha das dúas correas de transmisión pode estar a traballar. Esta noria e a terceira que se monta dende a súa construción e ten un diámetro superior os 6 metros.

No taboeiro de Fillos de Galicia un interesante artigo de Mónica Suárez Groba desde Buenos Aires sobre outros oficios tradicionais en Galicia.

O espazo da Citroën+Pereiro+Balaidos

2008-05-06T02:52:00.003+02:00

Ver mapa más grande

Prensa: Na Voz información sobre o Vigo dos pazos

2008-05-06T01:52:00.003+02:00

Ver mapa más grande

Santa Tegra: reconstrución en you tube

2008-05-01T01:58:00.001+02:00

Galiza non se vende

2008-05-01T01:11:00.002+02:00

Visualizar o mapa ampliado