Galicia e o reino astur-leones

Un dos primeiros eruditos que mentan a Galicia é o autor árabe Ibn Al-Atir que nomea a Afonso I, a Aurelio, a Silo, e a Ordoño I como reis de Galicia. Galicia é integrada na monarquía de Oviedo por Alfonso II o Casto, ó seu finar os grandes clans galegos designaron coma sucesor seu a Ramiro I, quen fora o vencedor da mítica liza de Clavijo e quen comezou a tradición da ofrenda ó apóstolo Santiago o 25 de xullo. Pero o reino de Galicia non nace coma tal ata que en 910 Alfonso III o Magno, rei de Asturias, divide o seu reino entre os seus vástagos García e Ordoño designando como rei de Galicia a Ordoño. No 914 García morre sen prole e ó ascender ó trono Ordoño unifica os dous reinos. Sen embargo o reino voltará a escachar no marco das loitas de poder entre os seus fillos Alfonso IV e Sancho Ordoñez que remataran coa fuxida de Sancho Ordóñez a Galicia, coa súa autoproclamándose rei de Galicia e coa reintegración de Galicia no reino de León á sua morte. No medio de todo este baile de herdanzas e loitas intestinas estaban as grandes sagas nobiliarias galegas que aínda sendo fieis ó reino tampouco vían ben que o poder do rei incrementárase para manter os seus intereses, por isto algúns nobres galegos foron sospeitosos de favorecelas incursións de Almanzor en Galicia e incluso chegaron a impedir a coroación de Bermudo II como rei. Mais tarde no tempo Alfonso VI, o rei do Cid, arrebátalle o reino de Galicia ó seu irmán García I e decide repartir Galicia en dúas partes para darllos ás súas fillas, o territorio ó norde do Miño foi para a súa filla Urraca (totius Gallecia imperatrix) e o do sul para a súa outra filla Teresa. O fillo de Urraca Alfonso VII foi coroado como rei de Galicia en 1111 polo bispo Xelmírez. Galicia queda unificada definitivamente con Castela en 1230 por Fernando III el Santo e posteriormente a súa nobleza será desplazada pola nobleza castelá que introducirán os reis católicos no século XV.

(pe de imaxe: Ordoño I)