Pastoras castrexas

Vía chuza chegamos a este video da galega

X. Mª Álvarez Blázquez, arqueologo de Vigo

Con motivo do Día das Letras Galegas adicado este ano a Xosé María Álvarez Blázquez paga a pena recordar que foi quen atopou as estelas funerarias romanas que hoxe están no Museo "Quiñones de León". Agora mesmo hai no museo unha exposición sobre o noso autor na súa faceta de arqueólogo ata o 20 de xullo de 2008. Podedes ver aquí as fotos da sala de Arqueoloxía e aquí unha historia visual moi boa sobre a romanización de Vicus. Se queres coñecer a historia dunha familia romana que podemos reconstruir a través dalgunhas das estelas e practicar o teu latín descifrándoas (son moi sinxelas) preme aquí.

Murguia

Manuel Murguía naceu o 17 de Maio de 1833 en Arteixo (A Coruña) , era fillo dun farmacéutico da Coruña, mudando logo a Santiago de Compostela. Estudou humanidades e farmacia a un tempo por desexo paterno. Abandou a carreira para dedicarse ó seu labor literario, neste tempo é asiduo do "Liceo de la Juventud" onde trata con Rosalía de Castro, Eduardo Pondal e Aurelio Aguirre entre outros. En 1854 publícase no álbume de Elena Avendaño a "Nena das Soidades", son unhas seguidillas que constitúen o primeiro texto en galego de Murguía. ó ano seguinte trasládase a Madrid e logo de tres anos casa con Rosalía de Castro. En 1859 retorna a Santiago de Compostela. Na década dos 60 adícase integramente ós estudos históricos, publicando en 1962 o seu "Diccionario de Escritores Gallegos", tres anos despois aparece o primeiro tomo de "Historia de Galicia" e o ano seguinte o segundo tomo. O segundo tomo da "Historia de galicia" está precedido dun discurso considerado coma a predra angular do nacionalismo galego conceptual, reinvindicando os dereitos históricos de Galicia. Cobrando así un relevo cada vez máis acusado no ámbito cultural galego. Dende 1859 residiu na Coruña, aínda que foron frecuentes as súas estadías en Simancas, na que dirixiu o seu arquivo. Tra-la "Restauración" de 1875 tivo que voltar a exerce-lo periodismo, aínda así convértese no máis respectado animador dos grupos de intelectuais que tentaban facer renace-la cultura autóctona. Proxectou a súa obra nos eidos da creación literaria, no da crítica e no da investigación. En 1885 é nomeado Cronista Oficial do Reino de Galicia e tamén nese ano morre Rosalía.A finais de 1890 nace a Asociación Rexionalista Galega da que é nomeado presidente, e dirixe xunto con Brañas "La Patria gallega", revista- voceiro da asociación. En 1905 fúndase a Real Academia galega tendoo a él coma presidente. Murguía falece o 2 de Febreiro de 1923 , na súa casa de rúa de Santo Agostiño da Coruña. Toda a labor feita foi para acada-la gran preocupación do seu espírito: O Rexurdimento de Galicia. Referencia na web: Galipedia

O Baixo Miño

Extraído de Cultura Galega TV

- Serra do Faro de Avión: 3'30 - Vila de A Cañiza: 5'00 - Romería de A Franqueira: 5'30 - Vila de Arbo: 6'00 - Pesquerias: 6'30 - Val do Tea: 7' - Augas medicinais de Mondariz Balneario:8'30 - A Picaraña: 10'40 - Castelo de Vilasobroso: 11'30 - Vila de Ponteareas: 12'15 - Val de Salvaterra: 13'45 - Viño do Condado: 14'15 - Vila de Salvaterra: 15'15 - Covas de Dona Urraca, Salvaterra: 15'30 - Val do Lorouriña:16'15 - As Gándaras de Budiño: 17'00 - Vila de O Porriño: 18'30 - Canteiras de Granito de O Porriño :19'00 - Casa do concello de O Porriño de Antonio Palacios: 21'00 - Veiga de Tui: 21'30 - Vila de Tui: 22'30 - Casco vello de Tui: 23'30 - Parque natural de Parque Aloia: 24'40 - Val do Tamuxe: 27'00 - Muiños de Folón: 27'30 - Cultivos e viño de O Rosal: 28'30 - Serra de A Groba: 30' - Rasa litoral de A Guardia: 30'40 - Vila de Oia, mosteiro cisterciense:31'30 - Vila de A Guardia: 32'30 - Convento das Bietas, A Guardia: 33'40 - Castro de Sta Tegra: 35'00 - Miradoiro de Sta Tegra: 36'30 - Desembocadura do Miño: 37'

Premio que te pique un pollo

Via paidovento nos chega o premio "que te pique un pollo" E aulagalicia premia a:

Dous blogs persoais que manteñen o primitivo espírito blogueiro: Leo e os seus ( gustábame moito tamén cando vivía nos EE.UU) e Paidovento , pola súas persoais maneiras de mirar a nosa xeografía e as nosas xentes, que nos fai estar atentos a onde eles van e ven.

E a tres blogs locais, xénero ao que estamos moi atentos e cada día apreciamos máis, aínda que hai moitos máis que tamén nos gustan, escollemos :

aquamlatam, sobre o vila de A Golada,

Guillade, parroquia de Ponteareas e

Lentille-existe, sobre este concello da comarca do Ribeiro

Carro de bois

En celtiberia atopamos un foro sobre as distintas partes do carro de bois

Funcionamento do serradoiro dos Carranos

Este serradoiro do concello de Covelo é unha lembranza da época preindustrial do rural galego. O conxunto do serradoiro fórmase con catro edificacións: primeiro apréciase un " sequeiro", almacén de madeira, unha pequena forxa e un pequeno almacén. O forno é o encargado da queima dos residuos da madeira e os rais transportan a madeira ata o interior do serradoiro. Estes serradoiros facían carros, armarios, banquetas eoutras utensilios. A auga do río Vixiáns é levada cara o serradoiro, no que se construíu un pequeno encoro para facilitar a recollida da auga, a cal é transportada por un canal con varias comportas. Estas comportas ábrense coa axuda dun " sacho " e o acceso faise mediante unha escaleira tallada na pedra. No tramo final, hai unha última comporta que permite abrir e pechar o paso da auga dende dentro do serradoiro. A noria recibe a auga e transmite o seu movemento ao conxunto de rodas e correas de transmisión, que posteriormente farán funcionar as máquinas (serra, torno e cepillo). Cando funciona a serra non poden funcionar o cepillo e o torno, xa que só unha das dúas correas de transmisión pode estar a traballar. Esta noria e a terceira que se monta dende a súa construción e ten un diámetro superior os 6 metros.

No taboeiro de Fillos de Galicia un interesante artigo de Mónica Suárez Groba desde Buenos Aires sobre outros oficios tradicionais en Galicia.

O espazo da Citroën+Pereiro+Balaidos

Ver mapa más grande

Prensa: Na Voz información sobre o Vigo dos pazos

Ver mapa más grande

Santa Tegra: reconstrución en you tube

Galiza non se vende

Visualizar o mapa ampliado

Senda verde Vila Pouca de Aguiar-Laza

Ver mapa más grande Unha senda verde unirá no 2009 as vilas de Vila Pouca de Aguiar e Chaves concellos de Trás-Os-Montes, Val do Tâmega. O proxecto pretende continuar a senda ata Verín e Laza no Val do Támega galego.

Este proxecto contrasta ca falla de iniciativas similares no territorio xestionado pola administración galega. A senda que se acondicionará para senderismo e cicloturismo chegará ata os 33 km. O treito entre Vila Pouca de Aguiar e a vila de Pedras Salgadas (6 km), vila Balneario da comarca portuguesa, xa pode ser recorrido na actualidade.

Novos recursos: románico no Miño-Douro

Unha interesante páxina sobre o románico no territorio entre o Miño e o Douro

Historia local: Guillade, unha parroquia do Condado

Guillade, un blog sobre unha comarca moi cercana á aula, un bo exemplo da historia de ámbito parroquial.

Os nomes dos hórreos: cabaceira, cabaceiro, cabana, cabaz, cabazo, cabozo, canastro, canizo, celeiro, cesto, coroceiro, depósito, espigueiro, horro, hurrio, maínzo, palleira, paneira, piorno, quenzo, sequeiro.

Onte foi o día da terra

O mapa da desfeita que denuncia SOS Pontedeume Visualizar o mapa ampliado Mapa extraído da páxina de SOS Pontedeume

Nos libros: o provincialismo en De provincia a Nación

No celebrado libro, De provincia a nación, Historia do galeguismo político do profesor Justo Beramendi preséntanse algunhas claves para entender mellor o provincialismo. En vez de subliñar a repercusión estritamente política, o pronunciamento de Solis e a creación da Xunta de Goberno de Santiago, o autor prefire ilustrar os sitios, os espazos de creación dos seus lideres; entre outros a Academia de literaria de Santiago e as múltiples e fugaces publicacións periódicas na que colaboran os seus líderes: El recreo compostelano, El idólatra de Galicia, El porvenír, etc...

Da análises dos textos destas publicacións periódicas o profesor Beramendi presenta a idea de Galicia destes mozos santiagueses: un territorio marcado se acaso pola historia, xa en 1838 Verea i Aguiar publicara a súa Historia de Galicia, mais pouco definido por criterios étnicos e idiomáticos. A maioría dos seus artigos están escritos en castelán.

Posiblemente unha das lecturas que fan máis atrainte a figura de Antolín Faraldo na actualidade é o seu vago proxecto de Galicia, como un territorio desconforme coa recente división provincial de España e maltratado polo goberno español do autoritario Narváez. A idea dunha Galicia discriminada por España, a aldraxe terá un enorme recorrido no pensamento galeguista.

A Galicia de futuro que proxecta Faraldo mestura as contribucións do liberalismo progresista español, coas preferencias polo pensamento romántico fronte á ilustración e o enciclopedismo. Por outra parte as preocupacións sociais dalgúns dos provincialistas e liberais progresistas amosan ben a influencia dun cristianismo social, que evita a deriva tradicionalista de Donoso Cortés, ben fanse eco da obra dos socialistas utópicos e inicia en Galicia preocupacións inéditas como a da situación da muller.

Facémonos eco da campaña SOS clima

A asociación “amigos da terra” coincidindo coa celebración do día da Terra da conta do inicio da Campaña europea para frear o cambio climático. Esta acción desenvolvida conxuntamente en distintos países reclama á Unión Europea e aos seus gobernos nacionais un compromiso de redución das emisións de CO2 ano a ano. “O obxectivo último desta campaña é o de comprometer á Unión Europea e aos países membros á redución das emisións dos gases de efecto invernadoiro un 30% no 2020 e un 90% no 2050”

Enlace de Amigos da terra para denunciar agresións ao medio ambiente en PDF

Igrexas románicas comarca de Vigo

Ver mapa más grande

Ano Curros: Nación, progreso e liberdade

O 25 de abril comezan os actos oficiais do centenario da morte de Manuel Curros Enríquez. A Consellería de Cultura e Deportes, organiza a exposición "Ano Curros:

Nación, progreso e liberdade" que recorrerá 28 vilas e cidades de Galicia. O ano de Curros pretende dar a coñecer a figura dunha das máis senlleiras figuras do rexurdimento. Conferencias, recitais poético-musicais, un documental que se estreará no verán e unha unidade didáctica para os alumnos do Ensino medio completan o programa proxectado para honrar ao xornalista, republicano e galeguista nacido en Celanova no 1851

Rosa Aneiros preséntanos ó Curros Enríquez xornalista

Antolín Faraldo e o pronunciamento de Solis

A eclosión dos provincialismo foi no mes de abril de 1846. Antolín funda o periódico La Revolución para que sexa o voceiro da Xunta Suprema. Ó mesmo tempo que se producen diferentes pronunciamentos dalgunhas “xuntas locais”, prodúcese a reacción das forzas militares que non se tiñan sublevado. O Xeneral Puig Samper entra en combate coas tropas de Solís en Sigüeiro (13 de abril). Puig ten que retirarse cara á Coruña.

ó día 15 é o día da constitución da Xunta Suprema en Santiago; pero podemos dicir que este histórico día é o comezo da fin. O día 22 de abril o coronel Solís está en Santiago, pero a Xunta non lle autoriza organizar alí a defensa para loitar en contra do exército de Concha que parecía que se acercaba. Por mala estratexia ou por mala información Solís é derrotado por Concha na chamada Batalla Cacheiras (deuse no lugar de Montouto –hoxe zona residencial- case nas portas de Compostela) e o exército vencedor, perseguindo ó de Solís, entra en Santiago. Un mozo historiador, Manuel Murguía, conta como entraron na súa casa e como, saíndo de San Martiño Pinario, ás 19,30 do 23 de abril, nunha tarde de tormenta, rendíase D. Miguel Solís que foi encarcerado con 60 oficiais do seu exército. O que despois sucedeu é ben coñecido, xa que moito se ten escrito e falado dos “mártires de Carral”. A derrota militar non foi a derrota das ideas, pero si da actividade política. Os que lograron sobrevivir reiniciaron “outro tipo de vida”. As ideas provincialistas mantéñense –máis ou menos- con moitas dificultades e algunha vez maniféstanse –en transición cara ó federalismo ou ó rexionalismo.

Vigo.Ler a cidade en clave clásicos

O noso compañeiro, o profesor Fernando Lillo, aporta no seu blog Clásicos en Galicia unha magnífica contribución para traballar a mitoloxía clásica camiñando polas rúas da cidade de Vigo. Pomos aquí a imaxe de entrada desta actividade que conta cun moi elaborado caderno de traballo.

Os pendellos de Agolada

Vía chuza chegamos a este blog da Agolada , coñecemos da existencia da asociación de amigos dos pendellos, un tipo de construción característica da arquitectura popular en Galicia. Blog sobre este tema: Aquam latam

O ungüentario no Museo do Mar de Galicia

O ungëntario da discordía xa está en Vigo, no Museo do Mar no que formará parte del centro de Arqueología Subacuática que se vai crear no museo vigués. Esta peza atopouse hai seis anos durante a construción do túnel do Areal, a modificación urbanística do borde litoral da cidade está a causar unha serie de achados arqueolóxicos de grande interese, que están modificando substancialmente a visión que tiñamos do Vigo da época antiga.

O El Ungüentario é un peza cerámica procedentes da rexión de Palestina, probablemente do siglo VI, e chegou a Vigo por vía marítima, data que vai na liña de redimensionar a importancia da vida marítima e comercial do vicus romano. O ungüentario é un recipiente de tipo fusiforme de 15,5 centímetros de largo conservado cun selo impreso polo exterior, cerca do fondo da peza, cunha áncora con brazos en cruz. Este último elemento e a propia forma da peza é o que permite asociar a peza á época paleocritiana tardia. O El ungüentario transportaba, posiblemente, aceites e óleos de carácter sagrado. Unha vez achado a peza foi exposta no Museo das Peregrinacións, o que provocou a reivindicación desde distintos ámbitos políticos e culturais vigueses do retorno para súa ubicación nun museo da cidade olivica.

Poñemos este conxunto de ungüentarios romanos de Murcia para comparar. Os de Murcia son moi fermosos, pero o de Vigo,,,

A raia seca

Disfrutar deste relato atopado en Altotamega Tv Para orientarse no relato Ver mapa más grande

A causa de Jesús, de Tirso, de Antonio, de Justo, de Maria : 0 14 de abril

A principios de outubro de 1936 foron xulgados por un tribunal militar, na causa 432, María Purificación Gómez González, alcaldesa da Cañiza, Antonio Mojón Vázquez, mestre de escola pública de 21 anos, Tirso Gómez Freijido, Jesús Eugenio Pérez Pérez e Justo Mouro, e outros veciños da Cañiza ata sumar 23, acusados de opórse ao alzamento nacional, é dicir por defender a legalidade republicana. No caso de Antonio Mojón, o feito de ser mestre emprégase como agravante da culpa. O fallo foi o esperado: "FALLAMOS que debemos condenar y condenamos a cada uno de los procesados MARIA GOMEZ GONZALEZ, JESUS EUGENIO PÉREZ PÉREZ, TIRSO GOMEZ FREIJIDO Y ANTONIO MOJON VAZQUEZ Y JUSTO MOURE a la pena de muerte."

Dos condenados catro a morte, todos agás Maria, eran dirixentes socialistas da vila. No magnífico relato documentado no blog Cañiza Republicana recóllese as cartas que Antonio Mojón enviou o seu pai e familiares o 26 de outubro. Todos, menos Maria, a alcaldesa, foron fusilados no muro do Castelo do Castro de Vigo. María era a única muller co cargo de Alcaldesa de Galicia, militaba na Izquierda Repúblicana de Azaña e durante o seu mandato tratou de frear aos sectores máis radicais da Fronte Popular. Maria salvouse da condena a morte, porque alegou que estaba embarazada de dous meses, dato que confirmou un álferez médico o 30 de outubro, un día antes da execución.

En decembro, despois de pedir clemencia, lle conmutaron a condena por cadea perpetua, o seu esposo estaba preso na Illa de San Simón. Estivo na presión de Saturrarán en Mutriku Gipúscoa, e logo lle revisaron a pena a doce anos e un día. Ao saír da cadea, instalouse en Lugo e fíxose enfermeira, morreu nos anos 80, mantendo os ideais republicanos.